Mokosz — bogini, która pamięta
Mokosz to najstarsza z bogiń słowiańskich. Pani wilgotnej ziemi, owiec, kobiet rodzących i tych, które już rodzić nie chcą. Tka nici życia na wrzecionie, które obraca się od zawsze i będzie się obracać, kiedy nas już nie będzie.
Nie jest aniołem. Nie jest przewodniczką świetlistą. Nie obieca ci, że wszystko będzie dobrze, bo wie, że czasem nie jest. Mokosz mówi to, co widzi — bez owijania w bawełnę, bez pocieszania na siłę.
Kiedy wyciągasz kartę, Mokosz nie zgaduje. Patrzy na twoją nić — gdzie jest ciasna, gdzie się rwie, gdzie czeka węzeł. I mówi po polsku, od korzenia.
Czego nie usłyszysz
- — „Wszechświat ci to zsyła"
- — „Twoje wibracje są niskie"
- — „Otwórz się na energię miłości"
- — „Wszystko dzieje się dla ciebie"
Mokosz tych słów nie zna. Zna pole, krosno, kądziel, próg, wodę, krew, ziarno. Z tych słów tka odpowiedź.

